Kasteel Cannenburgh in HDR

blog cannenburg header

Op 17 augustus jl. bezocht ik kasteel Cannenburgh in Vaassen. Een historisch gebouw dat zich in mijn optiek het beste laat fotograferen in HDR (High Dynamic Range). Behalve dat in een HDR opname zowel de donkere als de lichte delen correct zijn belicht, geeft het ook een (zeer) gedetailleerd beeld weer.

Een HDR opname bestaat uit enkele identieke opnames met dien verstande dat de belichting per opname verschilt. Via een softwareprogramma, ik gebruik hiervoor Photomatix Pro, worden de verschillende belichte opnames samengevoegd tot een ‘ruwe’ opname. Deze ruwe versie moet dan nog ge-tone-mapped worden tot een afbeelding die voldoet aan de persoonlijke voorkeur.

Hieronder de 3 opnames die ik heb gebruikt om te komen tot het definitieve beeld dat daar weer onder te zien is.

2018-08-17 CANNENBURGH-HDR
2018-08-17 CANNENBURGH HDR1
2018-08-17 CANNENBURGH HDR
2018-08-17 CANNENBURGH-HDR

Een nieuw natuurgebied ontdekt

BLOG BLOKHOVEN HEADER

Met enige regelmaat pakken wij de fiets om een stuk door de omgeving te toeren. Hierbij hebben wij een standaard rondje dat wij naar believen kunnen uitbreiden of inkorten. Op 3 augustus 2018 besloten wij opnieuw ons rondje te gaan fietsen. Al vroeg in de ochtend vertrokken wij om zo de warmte die dag voor te zijn.

Vlak voor het plaatsje Tull en ‘tWaal ontdekten wij een voor ons nieuw natuurgebiedje genaamd Inundatie polder de Blokhoven. Nieuwsgierig als wij zijn stalden wij onze fietsen en wandelden door dit inundatie gebied. Een gebied dat, zoals het een inundatie gebied betaamt, geregeld onder water wordt gezet.

Meer informatie over dit fraaie gebied vind je hier en een filmpje dat ik maakte kun je hieronder bekijken.

Tegenlicht

BLOG - BELANG ACHTERGROND - HEADER

Bij het fotograferen van insecten, zoals libellen en vlinders, ben ik gewend om het dier op ooghoogte te fotograferen. Hierbij speelt voor mij de achtergrond van essentieel belang. De achtergrond mag hierbij wel zo duidelijk zijn, dat deze als zodanig herkenbaar is. Het mag daarentegen niet overheersen, zodat het hoofd onderwerp ‘verzuipt’ in het beeld, of wel; geen rol van betekenis meer speelt in de opname. Lichtinval en achtergrond structuren zijn bij de keuze van belang.
Bij het maken van de opname ‘speel’ ik met het diafragma-getal om een zo rustig mogelijke achtergrond te verkrijgen, waarbij het hoofdonderwerp wel scherp is (daar waar minimaal van belang is).

De laatste tijd fotografeer ik echter het hoofdonderwerp bewust zo veel mogelijk van onderen af. Doordat je het onderwerp tegen het licht in fotografeert, steekt deze donker af – het onderwerp is onderbelicht.
Hier kun je op twee manieren mee omgaan. Of je maakt gebruik van invulflits licht of, en zo deed ik het bij de onderstaande opnames, je maakt gebruik van de lichtcompensatie-mogelijkheid van je camera.
Je hebt namelijk de mogelijkheid om je camera zo in te stellen dat er meer of minder licht op de sensor komt. Het verschil in de hoeveelheid licht die op de sensor valt naar aanleiding van een wijziging in deze instelling wordt uitgedrukt in ‘+ en – stops‘, in het Engels heet dit Exposure Value (EV).

Wat mij betreft gaat het er in dit artikel niet zo zeer om welke opname mooier is, het is een voorbeeld van 2 opname mogelijkheden.

BLOG - BELANG ACHTERGROND

Canon 5D Mark 4 + EF 100 mm f/2.8 Macro IS USM
Diafragma f/4 – sluitertijd: 1/320 seconde – ISO waarde: 320 – Belichtingscompensatie: 0 EV

Canon 5D Mark 4 + EF 100 mm f/2.8 Macro IS USM
Diafragma f/4 – sluitertijd: 1/200 seconde – ISO waarde: 320 – Belichtingscompensatie: + 1 EV

Een takje meer of minder

BLOG - ACHTERGROND HEADER

Tot de standaard uitrusting van mijn macrofotografie uitrusting behoort een mini snoeischaar. Insecten als vlinders en libellen gaan in de begroeiing zitten waar het hen dunkt. Daarbij houden zij geen rekening met de fotograaf die het liefst vrij zicht heeft op het beestje. Neen, vaak zit er een takje of een spriet tussen de lens en de camera.

Op dat moment komt het schaartje goed van pas. Voorzichtig kun je dan de belemmerende objecten wegknippen. Voorzichtig, want het beestje mag natuurlijk van het ge-knip geen last ondervinden. Onlangs was ik met enkele fotomaatjes in het Leersumseveld vlinders, libellen en juffers aan het fotograferen.

Meestentijds kijk ik na een serie opnames naar het resultaat op het display van mijn camera.
Op deze manier kan ik onder andere zien wat het effect is van de verschillende diafragma instellingen en verschillende composities.
Zo zag ik op een gegeven moment op het display een takje in het beeld staan dat mij niet was opgevallen tijdens het fotograferen. Omdat het mij stoorde knipte ik het weg en de foto werd beduidend rustiger.

Wat een takje meer of minder kan uitmaken…

BLOG - ACHTERGROND 2018-07-09
BLOG - ACHTERGROND 2018-07-09

50 mm Sigma

BLOG 50MM SIGMA 2018-06-27 BANNER

Onlangs nam ik mijn 50 mm lens van Sigma (f/1.4 DG HSM Art Canon weer eens mee het veld in. Deze lens kocht ik in 2016, onder andere, vanwege zijn bijzondere mooie achtergrondscherpte.  Onder andere, want het is ook een geweldige portretlens bij uitstek.

Hieronder twee voorbeelden van een opname die ik in het Leersumseveld maakte van de zonnedauw. Goed is te zien wat de Sigma doet met de druppeltjes op de plant.

BLOG - ACHTERGROND
BLOG 50MM SIGMA 2018-06-27

Twee ochtenden Treekerpunt

Op twee verschillende ochtenden heb ik met een aantal mede natuurfotografen afgesproken om te gaan fotograferen op de Treekerpunt.
De Treekerheide vind je langs de N227, tussen Amersfoort en Maarn. Het geaccidenteerde heideterrein op Treekerpunt is, samen met enkele andere heideterreintjes op het landgoed, het laatste overblijfsel van de uitgestrekte heidevelden die de Utrechtse Heuvelrug tot aan het einde van de 19e eeuw bedekten. De heidevelden in dit gebied zijn goed behouden gebleven. Het terrein heeft een grote natuurwaarde en biedt plaats aan diverse met uitsterven bedreigde planten en dieren. In het begin van de 20e eeuw werd het gehele landgoed ingericht als een bosbedrijf, met rechte kavels en een geheel nieuwe wegen- en padenstructuur. Alleen Treekerpunt werd gevrijwaard van bosinplant. Daardoor zijn er nu nog sporen uit een ver verleden te vinden, zoals twee grafheuvels uit de Bronstijd. Zij herinneren ons aan de bewoners, die lang geleden in dit gebied leefden.

De eerste ochtend (21 februari) dat wij op de Treekerpunt waren, had het die nacht licht gevroren en was het wat nevelig. Hierdoor was de heide mooi voorzien van rijp. Door de lichte nevel en eren wolkenloze hemel, begon het al in het blauwe uurtje mooie te kleuren. Normaal gesproken is het snel gedaan met het fotograferen als de zon opkomt bij een wolkenloze hemel. Deze ochtend niet. Door de nevel werd het felle licht wat getemperd en konden wij nog een behoorlijke tijd na zonsopkomst mooie foto’s maken.

Op de tweede ochtend (23 februari) hadden wij iets minder geluk. Tijdens het blauwe uurtje verscheen er een wolkenband precies op de grens van de horizon. Ook was er meer bewolking, maar gelukkig nog wel flink wat rijp op de heideplanten. Nadat de zon was opgekomen namen de wolken de overhand. Op zich niet erg, want ook een lucht met wolken kan erg mooie beelden opleveren.
Door twee verschillende dagen naar hetzelfde punt te gaan en ook op nagenoeg dezelfde plekken gefotografeerd te hebben, waren de verschillen in de opnames duidelijk zichtbaar. Een leuk experiment….

BLOG TREEKERHEIDE FEBRUARI 2018

Grazers op Plantage Willem III

De Plantage Willem III is een natuurgebied en te vinden bij het plaatsje Elst Voordat het een natuurgebied werd was het een plantage waarop de tabaksplant werd verbouwd. Het is een leuk gebied dat door een groep Galloways en Konikpaarden wordt begraasd. Naast deze grazers is er ook een groep damherten te vinden. Als je vroeg het gebied in gaat is de kans groot dat jet damwild ziet en goed kunt fotograferen. De ochtend dat ik er samen met nog 3 andere natuurfotografie liefhebbers was, vingen wij helaas slechts een glimp op van de herten. Daarentegen lieten de Galloways zich graag fotograferen.

Wachten voor de Posbank

Wachten vóór de Posbank moet in dit geval letterlijk genomen worden. Doordat ‘natuurfotografen’ in de zomermaanden massaal de toegangstijden negeren, heeft de Gemeente en Natuurmonumenten daar een stokje voor gestoken. Nu geldt er het gehele jaar door een verbod om het gebied in te rijden vóór zonsondergang. Een overtreding kan je erg duur (90 euro) komen te staan. Daarom heb ik op 14 februari met een aantal leden van Fotovereniging Flits uit Woudenberg afgesproken om onder aan de voet van de Posbank te wachten.

Een kopje koffie uit de thermoskan plus een koekje erbij verzachtte de koude tijdens het wachten. Enkele minuten voor zonsopkomst reed een eerste voertuig de weg het natuurgebied in. Voor ons het teken om erachteraan te gaan.

Niet veel later arriveerden wij op de parkeerplaats bij het welbekende restaurant op de top van de Posbank. Tot onze verbazing waren wij niet eens de eersten. Vlug werden alle attributen gepakt voor het maken van mooie beelden en snelden wij ons naar een uitzichtpunt. Niet veel later kwam de zon boven de bomen uit en was het ook snel gedaan met de pret. Omdat het nagenoeg onbewolkt was, was het zonlicht al snel van dien aard dat er van fatsoenlijke foto’s maken geen sprake meer was.

Daarom besloten wij om het natuurgebied in te gaan, op zoek naar mooie plaatjes. Na een paar uur troffen wij elkaar in het restaurant waar wij deze koude, maar gezellige ochtend afsloten onder het genot van een kop koffie en iets lekkers erbij.

BLOG - WACHTEN POSANK

IJshaar

Er zijn van die ochtenden waarbij de weersomstandigheden zodanig gunstig zijn, dat er ijshaar ontstaat. In oude beukenbossen liggen dan her en der verspreid witte plukken op takken. Als je die witte plukken dichterbij bekijkt lijkt het inderdaad op plukken haar. Het is alleen geen echt haar, maar het werk van de stofwisseling van een bacterie in het dode hout. De stofwisseling van het microdiertje bevriest bij een bepaalde temperatuur en luchtvochtigheid in uiterst dunne ijsharen. Een fenomeen dat alleen voorkomt wanneer de temperatuur rond de 2 graden ligt en de luchtvochtigheid flink hoog is. Deze omstandigheden deden zich voor op 6 februari 2018 en reden om een bos te bezoeken waar het ijshaar zou kunnen voorkomen. Reeds eerder hadden wij tijdens een wandeling door het Paleispark van Paleis het Loo ijshaar gezien, Daarom werd het Paleispark het reisdoel en niet zonder resultaat. Op veel plekken groeide het ijshaar en konden wij naar hartelust dit fenomeen fotograferen.

BLOG -IJSHAAR 1

Buiten de oevers

Eens in de zoveel jaar treden de grote rivieren in Nederland buiten de oevers. Niet een ‘beetje’ als normaal, maar flink ver buiten haar oevers. Veel regen en smeltend sneeuw in Duitsland kunnen dag geen andere weg vinden dan ver buiten de oevers van de rivier. Dit jaar was weer zo’n jaar, reden om het vast te leggen. Een bezoek aan het natuurgebied De Blauwe Kamer bij Rhenen leerde dat ook de Nederrijn ver buiten haar oevers stroomde. Zo wie zo leverde dit al mooie plaatjes op, maar de zonsopkomst die ochtend deed daar nog een flinke schep bovenop. Door het hoge water konden de grazers (Konikpaard en Galloway) onmogelijk in hun gebied verblijven. Daarom stonden zij nu veilig op het hoger gelegen terrein van de voormalige steenfabriek. Daar konden zij tevens genieten van hun voedsel, zij het in gedroogde vorm.

BLOG - BUITEN DE OEVERS

Gebrek aan creativiteit

Lang was ik gek op het fotograferen van voorjaarsbloemen. Helaas kwam ik daarbij naar mijn idee niet verder dan een registratie in plaats van een creatie. Op internet zag ik veel opnames voorbij komen waarvan ik dacht: ‘Ja, zo zou ik het ook wel willen fotograferen!’ Helaas lukte mij dat niet en zo kwam ik erachter dat het fotograferen van bloemen helemaal niet tot mijn verbeelding spreekt. Toch liep ik in januari van dit jaar nog een keer door het landgoed Amelisweerd om te kijken of en welke stinsenplanten al in bloei stonden. De sneeuwklokjes, de krokussen en de akonieten begonnen te ontluiken. Die keer kon ik het ook niet laten om nog een keer een poging te wagen. Helaas, het resultaat was niet wat ik ervan verwachtte. Ach wie weet komt er een moment dat ik, liggend op de grond, een voorjaarsbloeier fotografeer zoals ik hem in beeld wil brengen.

Regenbui

Na een lange periode van triestigheid, wat weer betreft, leek op 21 januari 2018 eindelijk het weer gunstig om er op uit te gaan. Mijn zinnen had ik gezet op de Achtkante Molen bij Groot Ammers. Zo reed ik in de vroege ochtend naar mijn doel. Het was nog donker, maar helder met her en der een wolkje. Omdat de temperatuur rond het vriespunt lag was ik beducht op gladheid onderweg. Op het juiste moment kwam ik aan op de plaats van bestemming; het blauwe uurtje was net begonnen. Na enkele opnames besloot ik bij de auto even te genieten van een bekertje koffie waaraan ik direct mijn handen kon opwarmen. Genietend van het hete vocht zag ik in mijn ooghoek in de verte de ontlading van een regenbui. Even leek het een tornado. Van het fenomeen kon ik gelukkig enkele opnames maken want de regenbui was snel voorbij. Behalve dat het licht en de wolken fraaie beelden opleverde werd het geheel gecomplementeerd door een fraaie weerspiegeling in een nagenoeg rimpelloos water. Toen de zon eenmaal op was, was het ook gedaan met de pret en was het tijd om naar huis te gaan.