Twee ochtenden Treekerpunt

Op twee verschillende ochtenden heb ik met een aantal mede natuurfotografen afgesproken om te gaan fotograferen op de Treekerpunt.
De Treekerheide vind je langs de N227, tussen Amersfoort en Maarn. Het geaccidenteerde heideterrein op Treekerpunt is, samen met enkele andere heideterreintjes op het landgoed, het laatste overblijfsel van de uitgestrekte heidevelden die de Utrechtse Heuvelrug tot aan het einde van de 19e eeuw bedekten. De heidevelden in dit gebied zijn goed behouden gebleven. Het terrein heeft een grote natuurwaarde en biedt plaats aan diverse met uitsterven bedreigde planten en dieren. In het begin van de 20e eeuw werd het gehele landgoed ingericht als een bosbedrijf, met rechte kavels en een geheel nieuwe wegen- en padenstructuur. Alleen Treekerpunt werd gevrijwaard van bosinplant. Daardoor zijn er nu nog sporen uit een ver verleden te vinden, zoals twee grafheuvels uit de Bronstijd. Zij herinneren ons aan de bewoners, die lang geleden in dit gebied leefden.

De eerste ochtend (21 februari) dat wij op de Treekerpunt waren, had het die nacht licht gevroren en was het wat nevelig. Hierdoor was de heide mooi voorzien van rijp. Door de lichte nevel en eren wolkenloze hemel, begon het al in het blauwe uurtje mooie te kleuren. Normaal gesproken is het snel gedaan met het fotograferen als de zon opkomt bij een wolkenloze hemel. Deze ochtend niet. Door de nevel werd het felle licht wat getemperd en konden wij nog een behoorlijke tijd na zonsopkomst mooie foto’s maken.

Op de tweede ochtend (23 februari) hadden wij iets minder geluk. Tijdens het blauwe uurtje verscheen er een wolkenband precies op de grens van de horizon. Ook was er meer bewolking, maar gelukkig nog wel flink wat rijp op de heideplanten. Nadat de zon was opgekomen namen de wolken de overhand. Op zich niet erg, want ook een lucht met wolken kan erg mooie beelden opleveren.
Door twee verschillende dagen naar hetzelfde punt te gaan en ook op nagenoeg dezelfde plekken gefotografeerd te hebben, waren de verschillen in de opnames duidelijk zichtbaar. Een leuk experiment….

BLOG TREEKERHEIDE FEBRUARI 2018

Grazers op Plantage Willem III

De Plantage Willem III is een natuurgebied en te vinden bij het plaatsje Elst Voordat het een natuurgebied werd was het een plantage waarop de tabaksplant werd verbouwd. Het is een leuk gebied dat door een groep Galloways en Konikpaarden wordt begraasd. Naast deze grazers is er ook een groep damherten te vinden. Als je vroeg het gebied in gaat is de kans groot dat jet damwild ziet en goed kunt fotograferen. De ochtend dat ik er samen met nog 3 andere natuurfotografie liefhebbers was, vingen wij helaas slechts een glimp op van de herten. Daarentegen lieten de Galloways zich graag fotograferen.

Wachten voor de Posbank

Wachten vóór de Posbank moet in dit geval letterlijk genomen worden. Doordat ‘natuurfotografen’ in de zomermaanden massaal de toegangstijden negeren, heeft de Gemeente en Natuurmonumenten daar een stokje voor gestoken. Nu geldt er het gehele jaar door een verbod om het gebied in te rijden vóór zonsondergang. Een overtreding kan je erg duur (90 euro) komen te staan. Daarom heb ik op 14 februari met een aantal leden van Fotovereniging Flits uit Woudenberg afgesproken om onder aan de voet van de Posbank te wachten.

Een kopje koffie uit de thermoskan plus een koekje erbij verzachtte de koude tijdens het wachten. Enkele minuten voor zonsopkomst reed een eerste voertuig de weg het natuurgebied in. Voor ons het teken om erachteraan te gaan.

Niet veel later arriveerden wij op de parkeerplaats bij het welbekende restaurant op de top van de Posbank. Tot onze verbazing waren wij niet eens de eersten. Vlug werden alle attributen gepakt voor het maken van mooie beelden en snelden wij ons naar een uitzichtpunt. Niet veel later kwam de zon boven de bomen uit en was het ook snel gedaan met de pret. Omdat het nagenoeg onbewolkt was, was het zonlicht al snel van dien aard dat er van fatsoenlijke foto’s maken geen sprake meer was.

Daarom besloten wij om het natuurgebied in te gaan, op zoek naar mooie plaatjes. Na een paar uur troffen wij elkaar in het restaurant waar wij deze koude, maar gezellige ochtend afsloten onder het genot van een kop koffie en iets lekkers erbij.

BLOG - WACHTEN POSANK

IJshaar

Er zijn van die ochtenden waarbij de weersomstandigheden zodanig gunstig zijn, dat er ijshaar ontstaat. In oude beukenbossen liggen dan her en der verspreid witte plukken op takken. Als je die witte plukken dichterbij bekijkt lijkt het inderdaad op plukken haar. Het is alleen geen echt haar, maar het werk van de stofwisseling van een bacterie in het dode hout. De stofwisseling van het microdiertje bevriest bij een bepaalde temperatuur en luchtvochtigheid in uiterst dunne ijsharen. Een fenomeen dat alleen voorkomt wanneer de temperatuur rond de 2 graden ligt en de luchtvochtigheid flink hoog is. Deze omstandigheden deden zich voor op 6 februari 2018 en reden om een bos te bezoeken waar het ijshaar zou kunnen voorkomen. Reeds eerder hadden wij tijdens een wandeling door het Paleispark van Paleis het Loo ijshaar gezien, Daarom werd het Paleispark het reisdoel en niet zonder resultaat. Op veel plekken groeide het ijshaar en konden wij naar hartelust dit fenomeen fotograferen.

BLOG -IJSHAAR 1

Buiten de oevers

Eens in de zoveel jaar treden de grote rivieren in Nederland buiten de oevers. Niet een ‘beetje’ als normaal, maar flink ver buiten haar oevers. Veel regen en smeltend sneeuw in Duitsland kunnen dag geen andere weg vinden dan ver buiten de oevers van de rivier. Dit jaar was weer zo’n jaar, reden om het vast te leggen. Een bezoek aan het natuurgebied De Blauwe Kamer bij Rhenen leerde dat ook de Nederrijn ver buiten haar oevers stroomde. Zo wie zo leverde dit al mooie plaatjes op, maar de zonsopkomst die ochtend deed daar nog een flinke schep bovenop. Door het hoge water konden de grazers (Konikpaard en Galloway) onmogelijk in hun gebied verblijven. Daarom stonden zij nu veilig op het hoger gelegen terrein van de voormalige steenfabriek. Daar konden zij tevens genieten van hun voedsel, zij het in gedroogde vorm.

BLOG - BUITEN DE OEVERS

Gebrek aan creativiteit

Lang was ik gek op het fotograferen van voorjaarsbloemen. Helaas kwam ik daarbij naar mijn idee niet verder dan een registratie in plaats van een creatie. Op internet zag ik veel opnames voorbij komen waarvan ik dacht: ‘Ja, zo zou ik het ook wel willen fotograferen!’ Helaas lukte mij dat niet en zo kwam ik erachter dat het fotograferen van bloemen helemaal niet tot mijn verbeelding spreekt. Toch liep ik in januari van dit jaar nog een keer door het landgoed Amelisweerd om te kijken of en welke stinsenplanten al in bloei stonden. De sneeuwklokjes, de krokussen en de akonieten begonnen te ontluiken. Die keer kon ik het ook niet laten om nog een keer een poging te wagen. Helaas, het resultaat was niet wat ik ervan verwachtte. Ach wie weet komt er een moment dat ik, liggend op de grond, een voorjaarsbloeier fotografeer zoals ik hem in beeld wil brengen.

Regenbui

Na een lange periode van triestigheid, wat weer betreft, leek op 21 januari 2018 eindelijk het weer gunstig om er op uit te gaan. Mijn zinnen had ik gezet op de Achtkante Molen bij Groot Ammers. Zo reed ik in de vroege ochtend naar mijn doel. Het was nog donker, maar helder met her en der een wolkje. Omdat de temperatuur rond het vriespunt lag was ik beducht op gladheid onderweg. Op het juiste moment kwam ik aan op de plaats van bestemming; het blauwe uurtje was net begonnen. Na enkele opnames besloot ik bij de auto even te genieten van een bekertje koffie waaraan ik direct mijn handen kon opwarmen. Genietend van het hete vocht zag ik in mijn ooghoek in de verte de ontlading van een regenbui. Even leek het een tornado. Van het fenomeen kon ik gelukkig enkele opnames maken want de regenbui was snel voorbij. Behalve dat het licht en de wolken fraaie beelden opleverde werd het geheel gecomplementeerd door een fraaie weerspiegeling in een nagenoeg rimpelloos water. Toen de zon eenmaal op was, was het ook gedaan met de pret en was het tijd om naar huis te gaan.

Grijze boswandeling

Op een van de spaarzame droge dagen in december 2017 (30 december) besloten wij ondanks het grijze weer toch een wandeling te maken. Niet ver rijden en in het bos waren onze restricties aan de wandeling. En zo kwamen wij uit op een wandeling in het Amerongsebos met een extra lusje door de Amerongse Bovenpolder.

Uitwaaien

Op 2e kerstdag, een dag na het vele en lekkere eten, tijd voor wat activiteit en een frisse neus. Gelukkig was het weer, in tegenstelling tot vele andere dagen, goed. Alleen flink wat wind maar ook flink wat ruimte voor de zon. Een frisse neus en flink wat wind…dat betekende uitwaaien op het strand. Katwijk werd het omdat wij daar gemakkelijk en gratis de auto kunnen parkeren en bovendien niet zo massaal bezocht als bijvoorbeeld Scheveningen. Tevens een moment om mijn nieuwe kleine action camera van Sony uit te proberen. Een apparaat aangeschaft oom mooie beelden te kunnen maken tijdens wandelingen zonder gesleep van zwaar materiaal. Over de kwaliteit ben ik zeker tevreden, alleen nog wat ervaring opdoen in het maken van opnames. Zie het resultaat hieronder.

Een ochtend Marken

Als ik zeg: ‘Ik ga naar Marken’, dan bedoel ik eigenlijk: ‘Ik ga naar het Paard van Marken!’ Het Paard, zoals de vuurtoren van Marken heet staat op ongeveer een half uur lopen vanaf dè parkeerplaats van Marken. Al dagen is het koud, grijs en zelfs een paar dagen winters. Voor vandaag, 18 december 2017, is er zowaar een gaatje in de wolken voorspeld.  Via TPE weet ik dat de zon vanaf het strandje erg mooi, net iets rechts van Het Paard opkomt. Voor mij reden genoeg om vroeg op pad te gaan met foto- en videocamera met als bestemming Marken. Als ik op de parkeerplaats aankom is het nog donker en heb ik tijd voor een snelle kom koffie. Via de dijk en in het donker loop ik naar het Paard, waar ik precies op tijd aankom. Op tijd om nog wat opnames te maken in het donker terwijl het licht van de vuurtoren nog brand. Niet veel later begint het licht te worden, maar ondanks dat de wolken iets breken, laat de zon zich niet zien. Jammer natuurlijk, maar het is evenwel weer lekker om buiten in de kou achter de camera te staan.

Voor de bewegende beelden heb ik mij de action cam van Sony (X3000) aangeschaft. Een mini toestel dat, volgens de reviews, schitterende beelden oplevert. Bovendien is de beeldstabilisatie ongekend goed. Dit toestel heb ik onder andere aangeschaft voor de vakantie. Tijdens een wandeling wordt mijn Canon fotocamera + statief namelijk al heel snel te zwaar. Dit apparaatje weegt net iets meer dan een pond en ik kan het inclusief een greep/statiefje in mijn jaszak steken. Mooier kan bijna niet. Als ik later op de dag de beelden thuis zie, stel ik vast dat ik nog wel wat moet oefenen. De stabilisatie mag dan geweldig zijn, maar als ik mijn hand beweeg, beweegt ook het hele beeld en dat is niet altijd gewenst.

Zie hieronder de eerste beelden opgenomen met de Sony X 3000.

Sporen uit het verleden

Sporen uit het verleden luidt de titel van een wandelroute vanuit Zeist, door de natuurrijke omgeving van Zeist. Op een (zon)dag gewandeld terwijl de weersvoorspellingen niet al te best waren. Gelukkig waren de weergoden ons goed gezind tijdens deze prachtig mooie wandeling. Hieronder een korte video-impressie van deze wandeling en met dank aan Toeractief.

Kasteel en landgoed Staverden

Evenals afgelopen maandag, vandaag nog een keer mogen genieten van de prachtige herfstkleuren. Dit maal in gezelschap van het vaste groepje mede fotogenoten op het landgoed Staverden. Uitgerekend deze ochtend hadden wij niet zo vroeg afgesproken. Waarom zouden wij er zo vroeg moeten zijn. Welnu, dat hebben wij onderweg in de auto geweten. Net na de zonsopkomst was het fantastisch mooi. Er was nevel waar de zon prachtig mooi doorheen priemde met de daarbij behorende zonneharpen. Gelukkig was er na aankomst nog een klein staartje van dit moois te zien boven de vijver waarin het kasteel Staverden staat. Ook boven de watermolen steeg nog de waterdamp verwarmd door de zon. Hoe dan ook, wij hebben buitengewoon genoten op deze buitengewone fotogenieke locatie. Dat wij pas in de namiddag huiswaarts keerden, zegt genoeg.

Terwijl mijn fotomaatjes vol overgave bezig waren om al het moois te fotograferen, kon ik het weer niet nalaten om de videofunctie van mijn fotocamera te gebruiken. Het resultaat is hieronder weer te zien in een film van ongeveer 3 minuten. Dus:…….leun achterover, zet de volumeknop wat hoger en laat de beelden voor zich spreken!